ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เรื่องราวที่จะเล่าเป็นเรื่องราวของพี่สาวแท้ๆของเราเองคะ ซึ่งตอนนี้ นานวันไป ความรุนแรงของอาการมันส่งผลต่อคนรอบข้างมากมายเหลือเกินคะ
ครอบครัวเรามีทั้งหมดด้วยกัน 4 คน คือ พ่อ แม่ พี่สาว และเราค่ะ พี่สาวเราอายุห่างจากเราพอสมควร ตอนนี้เค้าอายุประมาณ 30 กว่าค่ะ พี่มีสามี แต่ด้วยความที่สามีทำงานที่ กทม. และเมื่อประมาณ 5ปีก่อน พี่เราตรวจพบมะเร็ง แต่เพิ่งเป็นระยะเริ่มต้น พี่สาวเลยต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่และเราที่ต่างจังหวัดค่ะ เพื่อรักษาตัว (แฟนเค้าต้องทำงาน ไม่มีเวลาดูค่ะ กลัวเป็นอะไรไปเวลาฉุกเฉิน) เเต่สามีเค้าก็กลับมาหาพี่ ทุกเดือนเลยคะ ไม่ละเลย ทางครอบครัวก็รักษาทุกทางค่ะ ทุ่มเท ที่จะดูแล เเละพี่สาวเราก็ตอบสนองต่อยามาตลอด อาการก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ด้วยความที่พี่ป่วย ครอบครัวทุกคน ญาติพี่น้องจะไม่ขัดใจพี่เลยคะ อยากกินอะไรขอแค่บอก หามาให้ได้เสมอ เพราะกลัวพี่ไม่รักตัวเอง คิดว่าชีวิตตัวเองไม่มีค่า เป็นที่มาที่ทำให้พี่เป็นคนเอาเเต่ใจมาก เรากะพี่จะค่อนข้างทะเลาะกันบ่อย เพราะเราเป็นคนไม่ตามใจพี่ บางเรื่องที่ถูกเราจะตามใจ เเต่ถ้ามันผิดเราจะไม่ยอมค่ะ เมื่อก่อนพี่เป็นคนจิตใจดี รักแม่รักครอบครัวและรู้จักแบ่งปัน แต่พี่เราไม่ค่อยเข้าวัดค่ะ ไม่ไปเลยด้วยซ้ำ เราขอเล่าอาการพี่สาวเราคร่าวๆนะ
ลักษณะของพี่คือเป็นคนจะมี2บุคลิคคะ คือบางวันก็นิสัยดีสุดๆ ต้องใช้คำว่าสุดๆเลย พอดีจริงๆ ขี้สงสาร ร้องไห้ได้แม้กระทั่งดูฉากดราม่าในละคร พูดเพราะ ใจเย็น และขยันมากกกก ทำงานบ้านได้ทั้งวันค่ะ พาพ่อแม่และเราไปกินอาหารอร่อยๆนอกบ้าน เป็นพี่สาวที่น่ารักของเราและคนรอบข้างจริงๆค่ะ อีกบุคลิคหนึ่งคือจะมีลักษณะแตกต่างจากอันแรกมากๆเรียกว่า หน้ามือเป็นหลังมือได้เลยคือ มีอารมณ์ที่โหดร้าย ดุ ด่า อารมณ์เสียได้ตลอดเวลา นอนทั้งวัน ตื่นมากินแล้วนอนๆๆ ขี้เกียจแม้กระทั่งสระผม พ่อแม่และเรา พี่ไม่นึกถึงเลยค่ะ อย่างบางทีพ่อทำไรขัดตาพี่ พี่ก็จะด่าๆๆๆๆ แต่พ่อไม่เถียงค่ะ ก็ไปที่อื่น เพราะคำว่า "พี่ป่วย" มีเราคนเดียวในครอบครัวค่ะ ที่เวลาพี่มาด่าเรา ทั้งที่เราไม่ได้ทำไรผิด เราจะเถียง คือพยายามบอกเหตุผลยิ่งโดยด่ากว่าเก่า เราสุดๆก็ไปที่อื่นสักพัก ส่วนมากไปบ้านอีกหลัง (บ้านเรามี2หลังคะ หลัง1เราอยู่กะพี่ อีกหลังพ่อกะเเม่ ห่างกันพอสมควร) ไม่ถึง3ชม. ค่ะ พี่ก็จะโทรมาง้อ ขอโทษ เราก็ไม่อะไรนะ ก็ลืมๆไป จะเป็นแบบนี้มาตลอดค่ะ เมื่อก่อนบุคลิกที่2นี่นานๆจะเป็นคะ เช่นก่อนประจำเดินมา 1-2วัน แต่มันก็บ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนปัจจุบัน แทบทุกวัน เราสงสารแม่นะ บางทีโดนด่า เหมือนไม่ใช่แม่ แม่ก็ทน เพราะยิ่งเถียง มันก็ยิ่งไม่จบ แม่อดทนกับพี่มามากจริงๆ เราคงไม่มาตั้งกระทู้นี้นะ ถ้าตอนนี้มันไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นค่ะ เหตุการณ์ที่ว่าคือ
เรามีหลาน หลานกำพร้าทั้งพ่อและแม่ หลานกำลังเด็ก เรียนประถมอยู่ค่ะ ปกติหลานจะอยู่กับพี่ชายเค้ามาตลอด แต่ด้วยความที่พี่ชายมีภรรยา มีครอบครัวใหม่ ละอีกข้อคือ ต้องย้ายไปทำงานที่อื่นประมาณ3ปี หลานเลยต้องมาอยู่กับญาติๆ ซึ่งคือบ้านเรา และแม่ก็ยินดีค่ะ ยินดีจะดูแลและส่งเรียนจนจบ เพราะครอบครัวเราก็ไม่ได้ยากจนอะไร พอมีพอกิน และเหลือเผื่อแผ่ด้วยซ้ำ ละนี่ก็เป็นหลานของเรา แม่เลยจะให้หลานอยู่บ้านหลังที่2ที่เรากะพี่อยู่ด้วยกัน หลานก็ย้ายมาอยู่ เค้าเป็นเด็กที่ใช้ง่าย รู้หน้าที่ งานบ้าน ล้างจานก็ไม่ต้องบอกก็ทำเอง เช้าเย็น ก็ทำค่ะ ด้วยตอนนี้พี่ซึ่งบุคลิกที่2ที่โหดร้าย ก็ไม่พอใจค่ะ ไม่อยากให้หลานอยู่ด้วย อ้างนั่นนี่ ทั้งที่ไม่ใช่เหตุผล บอกว่าเคยอยู่คนเดียวละให้คนอื่นมาอาศัยไม่ชอบ บลาๆ ทั้งที่เค้าอยู่คนเดียวไม่ใช่ได้ (ตอนเราทะเลาะกะพี่ พี่จะไล่เราออกบ้านคะ ไล่จริงๆด้วยความที่พี่ไม่มีเราอยู่ด้วย ทีนี้หลานก็จะมีความหมาย พี่ก็จะดีกับหลานมากๆๆ ซื้อนั่นนี่ให้กิน) พี่แสดงออกต่อหลานมากเกินไปว่าไม่อยากให้เค้าอยู่ด้วยค่ะ เช่น ไม่พูดด้วย หลานกินข้าว พี่จะไม่กิน ทำหน้า และพูดด้วยไม่ดี เยอะเลยค่ะ นี่เเค่ส่วนหนึ่ง ซึ่งเราก็กลัวหลานรู้เพราะสงสารหลานค่ะ ไม่มีที่พึ่งละยังเด็ก เรามักจะแบบปกป้องหลาน เช่นเดียวกะเเม่ เพราะกลัวเค้ารู้ พี่ก็เอามาคิดว่าพวกเราไม่รักค่ะ คิดว่ารักหลานมากกว่าพี่ ทั้งที่สิ่งที่พี่ทำมันไม่ถูก เราคงเข้าข้างไม่ได้ ตอนนี้แม่พ่อ เครียดมากค่ะ ว่าจะทำไงกับหลาน กับพี่ รบกวนผู้รู้ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ ว่า
1. อาการดังกล่าวเข้าข่ายคนไม่ปกจิตทางจิตหรือเปล่าค่ะ
2. อาการดังกล่าว มีทางออกอย่างไรบ้างค่ะ?
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
พี่สาวเราจิตไม่ปกติหรือเปล่าค่ะ?? ช่วยหน่อยค่ะกลุ้มมาก
ครอบครัวเรามีทั้งหมดด้วยกัน 4 คน คือ พ่อ แม่ พี่สาว และเราค่ะ พี่สาวเราอายุห่างจากเราพอสมควร ตอนนี้เค้าอายุประมาณ 30 กว่าค่ะ พี่มีสามี แต่ด้วยความที่สามีทำงานที่ กทม. และเมื่อประมาณ 5ปีก่อน พี่เราตรวจพบมะเร็ง แต่เพิ่งเป็นระยะเริ่มต้น พี่สาวเลยต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่และเราที่ต่างจังหวัดค่ะ เพื่อรักษาตัว (แฟนเค้าต้องทำงาน ไม่มีเวลาดูค่ะ กลัวเป็นอะไรไปเวลาฉุกเฉิน) เเต่สามีเค้าก็กลับมาหาพี่ ทุกเดือนเลยคะ ไม่ละเลย ทางครอบครัวก็รักษาทุกทางค่ะ ทุ่มเท ที่จะดูแล เเละพี่สาวเราก็ตอบสนองต่อยามาตลอด อาการก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ด้วยความที่พี่ป่วย ครอบครัวทุกคน ญาติพี่น้องจะไม่ขัดใจพี่เลยคะ อยากกินอะไรขอแค่บอก หามาให้ได้เสมอ เพราะกลัวพี่ไม่รักตัวเอง คิดว่าชีวิตตัวเองไม่มีค่า เป็นที่มาที่ทำให้พี่เป็นคนเอาเเต่ใจมาก เรากะพี่จะค่อนข้างทะเลาะกันบ่อย เพราะเราเป็นคนไม่ตามใจพี่ บางเรื่องที่ถูกเราจะตามใจ เเต่ถ้ามันผิดเราจะไม่ยอมค่ะ เมื่อก่อนพี่เป็นคนจิตใจดี รักแม่รักครอบครัวและรู้จักแบ่งปัน แต่พี่เราไม่ค่อยเข้าวัดค่ะ ไม่ไปเลยด้วยซ้ำ เราขอเล่าอาการพี่สาวเราคร่าวๆนะ
ลักษณะของพี่คือเป็นคนจะมี2บุคลิคคะ คือบางวันก็นิสัยดีสุดๆ ต้องใช้คำว่าสุดๆเลย พอดีจริงๆ ขี้สงสาร ร้องไห้ได้แม้กระทั่งดูฉากดราม่าในละคร พูดเพราะ ใจเย็น และขยันมากกกก ทำงานบ้านได้ทั้งวันค่ะ พาพ่อแม่และเราไปกินอาหารอร่อยๆนอกบ้าน เป็นพี่สาวที่น่ารักของเราและคนรอบข้างจริงๆค่ะ อีกบุคลิคหนึ่งคือจะมีลักษณะแตกต่างจากอันแรกมากๆเรียกว่า หน้ามือเป็นหลังมือได้เลยคือ มีอารมณ์ที่โหดร้าย ดุ ด่า อารมณ์เสียได้ตลอดเวลา นอนทั้งวัน ตื่นมากินแล้วนอนๆๆ ขี้เกียจแม้กระทั่งสระผม พ่อแม่และเรา พี่ไม่นึกถึงเลยค่ะ อย่างบางทีพ่อทำไรขัดตาพี่ พี่ก็จะด่าๆๆๆๆ แต่พ่อไม่เถียงค่ะ ก็ไปที่อื่น เพราะคำว่า "พี่ป่วย" มีเราคนเดียวในครอบครัวค่ะ ที่เวลาพี่มาด่าเรา ทั้งที่เราไม่ได้ทำไรผิด เราจะเถียง คือพยายามบอกเหตุผลยิ่งโดยด่ากว่าเก่า เราสุดๆก็ไปที่อื่นสักพัก ส่วนมากไปบ้านอีกหลัง (บ้านเรามี2หลังคะ หลัง1เราอยู่กะพี่ อีกหลังพ่อกะเเม่ ห่างกันพอสมควร) ไม่ถึง3ชม. ค่ะ พี่ก็จะโทรมาง้อ ขอโทษ เราก็ไม่อะไรนะ ก็ลืมๆไป จะเป็นแบบนี้มาตลอดค่ะ เมื่อก่อนบุคลิกที่2นี่นานๆจะเป็นคะ เช่นก่อนประจำเดินมา 1-2วัน แต่มันก็บ่อยขึ้นเรื่อยๆ จนปัจจุบัน แทบทุกวัน เราสงสารแม่นะ บางทีโดนด่า เหมือนไม่ใช่แม่ แม่ก็ทน เพราะยิ่งเถียง มันก็ยิ่งไม่จบ แม่อดทนกับพี่มามากจริงๆ เราคงไม่มาตั้งกระทู้นี้นะ ถ้าตอนนี้มันไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นค่ะ เหตุการณ์ที่ว่าคือ
เรามีหลาน หลานกำพร้าทั้งพ่อและแม่ หลานกำลังเด็ก เรียนประถมอยู่ค่ะ ปกติหลานจะอยู่กับพี่ชายเค้ามาตลอด แต่ด้วยความที่พี่ชายมีภรรยา มีครอบครัวใหม่ ละอีกข้อคือ ต้องย้ายไปทำงานที่อื่นประมาณ3ปี หลานเลยต้องมาอยู่กับญาติๆ ซึ่งคือบ้านเรา และแม่ก็ยินดีค่ะ ยินดีจะดูแลและส่งเรียนจนจบ เพราะครอบครัวเราก็ไม่ได้ยากจนอะไร พอมีพอกิน และเหลือเผื่อแผ่ด้วยซ้ำ ละนี่ก็เป็นหลานของเรา แม่เลยจะให้หลานอยู่บ้านหลังที่2ที่เรากะพี่อยู่ด้วยกัน หลานก็ย้ายมาอยู่ เค้าเป็นเด็กที่ใช้ง่าย รู้หน้าที่ งานบ้าน ล้างจานก็ไม่ต้องบอกก็ทำเอง เช้าเย็น ก็ทำค่ะ ด้วยตอนนี้พี่ซึ่งบุคลิกที่2ที่โหดร้าย ก็ไม่พอใจค่ะ ไม่อยากให้หลานอยู่ด้วย อ้างนั่นนี่ ทั้งที่ไม่ใช่เหตุผล บอกว่าเคยอยู่คนเดียวละให้คนอื่นมาอาศัยไม่ชอบ บลาๆ ทั้งที่เค้าอยู่คนเดียวไม่ใช่ได้ (ตอนเราทะเลาะกะพี่ พี่จะไล่เราออกบ้านคะ ไล่จริงๆด้วยความที่พี่ไม่มีเราอยู่ด้วย ทีนี้หลานก็จะมีความหมาย พี่ก็จะดีกับหลานมากๆๆ ซื้อนั่นนี่ให้กิน) พี่แสดงออกต่อหลานมากเกินไปว่าไม่อยากให้เค้าอยู่ด้วยค่ะ เช่น ไม่พูดด้วย หลานกินข้าว พี่จะไม่กิน ทำหน้า และพูดด้วยไม่ดี เยอะเลยค่ะ นี่เเค่ส่วนหนึ่ง ซึ่งเราก็กลัวหลานรู้เพราะสงสารหลานค่ะ ไม่มีที่พึ่งละยังเด็ก เรามักจะแบบปกป้องหลาน เช่นเดียวกะเเม่ เพราะกลัวเค้ารู้ พี่ก็เอามาคิดว่าพวกเราไม่รักค่ะ คิดว่ารักหลานมากกว่าพี่ ทั้งที่สิ่งที่พี่ทำมันไม่ถูก เราคงเข้าข้างไม่ได้ ตอนนี้แม่พ่อ เครียดมากค่ะ ว่าจะทำไงกับหลาน กับพี่ รบกวนผู้รู้ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ ว่า
1. อาการดังกล่าวเข้าข่ายคนไม่ปกจิตทางจิตหรือเปล่าค่ะ
2. อาการดังกล่าว มีทางออกอย่างไรบ้างค่ะ?
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ